การใช้ชีวิตก็เหมือนการเดินบนทางเท้า

เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเดิน แม้ไม่เหยียบขี้หมา แต่ก็ไม่เจออะไรดีดีรอบตัว

เอาแต่หันซ้ายหันขวา แม้เจออะไรสวยงามสองข้างทาง แต่ก็ไม่มีจุดหมายของตัวเอง

เอาแต่มองข้างหน้า แม้เห็นปลายทางของตัวเอง แต่ก็เป็นแค่ปลายทาง เป็นเส้นชัยที่ต้องเอาชนะ ไร้ซึ่งจินตนาการและความฝัน

เอาแต่เงยหน้ามองฟ้า แม้จะเห็นก้อนเมฆปุกปุย จุดประกายอะไรต่อมิอะไรได้มากมาย แต่สุดท้าย ก็เหยียบขี้หมา เดินชนคนอื่น รถเฉี่ยว เพราะเดินตกขอบถนน

การเดินบนทางเท้าก็เหมือนการใช้ชีวิต

ถ้าจะประสบความสำเร็จในการใช้ชีวิตของตัวเองให้คุ้มค่าที่ได้เกิดมา  ก็ต้อง...

มองที่เท้าตัวเอง จุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง .. มองพื้นข้างหน้าตัว เห็นหนทางของเราเอง เดินตามความต้องการที่อยากจะเดิน อย่าเพิ่งมองอย่างอื่น เพราะเดี๋ยวจะตกท่อ เหยียบเท้าจิ๊กโก๋ปากซอย เมื่อเห็นว่าทางของเราโล่ง ไม่มีอุปสรรคมากีดขวาง ก็ค่อยมองรอบข้าง เก็บเกี่ยวสิ่งดีดีไว้กับตัว เพื่อเพิ่มสีสันและความคิดให้กับชีวิต เพิ่มบทเรียนดีดีไว้เป็นคติสอนใจ เมื่อรวบรวมได้เยอะแล้ว ก็มองที่ทางของตัวเองอีกที ว่ามันยังเป็นทางเดิม ไม่ได้เดินคดเคี้ยวออกนอกทางไปไหน

จากนั้นค่อยเงยหน้ามองท้องฟ้า ..พื้นที่ส่วนตัวที่ดีที่สุดยามเครียด.. จากนั้นสูดอากาศให้เต็มปอด .. ปลดปล่อยจินตนาการ ความฝันเฟื่องของตัวเองออกมาให้โลดแล่นในสมุดภาพที่เห็น อย่าปิดกั้นสิ่งที่พรั่งพรูออกมา ไหนๆท้องฟ้าก็กว้างใหญ่ไม่มีที่สิ้นสุดอยู่แล้ว จะไปห่วงกรอบเพื่ออะไร คิด คิด คิด ฝัน ฝัน ฝัน เอาให้ถึงที่สุด

พอใจแล้ว จึงมองมาที่ทางของตัวเอง เอาทุกสิ่งที่ได้มาระหว่างทางปรับ เปลี่ยน ปรุง แต่ง เพิ่ม เติม ให้ความฝันของเราเป็นความจริงที่เชื่อถือ ปฏิบัติได้ และเป็นเหตุเป็นผลกัน

แต่ที่สำคัญ อย่าลืมหันกลับไปมองข้างหลัง..

มองจุดเริ่มต้น... เรามาไกลเท่าไหนแล้ว

มองจุดเริ่มต้น.. เราเปลี่ยนแปลงไปบ้างหรือยัง

มองจุดเริ่มต้น... เราพัฒนาไปขนาดไหนแล้ว

มองจุดเริ่มต้น.. เราทำอะไรหล่นหายไประหว่างทางหรือเปล่า...